Wanneer missionarisschip "Odanata" strandt op Erebus, een mysterieuze, eeuwig duistere planeet waar alleen bioluminescentie de natuur verlicht, moet Peony accepteren dat ze deze wereld misschien nooit meer zal verlaten. Het contact met andere koloniën is verbroken en haar groep is op zichzelf aangewezen.
Wauw. Dat was het eerste woord wat in mij opkwam nadat ik het verhaal van Flux gelezen en bekeken had. Het had mij meegenomen naar een compleet nieuwe wereld, en mij aan het denken gezet over meer dan ik had verwacht voordat ik met het verhaal begonnen was. Was alles wat er gebeurde met het volk van Peony op de nieuwe planeet wel zoals haar volk dacht? Of zat er iets heel anders achter? En zeker niet onbelangrijk: ik wil zo graag meer! (Dus ik blijf hopen op een eventueel vervolg, hahaha!) Wauw. Ja, ik heb genoten.
De lezer wordt vanaf de eerste pagina aan de hand meegenomen door Peony, een lieve, zorgzame vrouw die openstaat voor wat er op haar pad komt. Het geloof van haar volk houdt haar op de been, maar haar nieuwsgierigheid nog meer. En natuurlijk is Gaia er, haar beste vriendin voor wie ze stiekem misschien meer voelt dan alleen vriendschap… maar dat houdt ze uit zelfbescherming liever voor zichzelf. Wanneer ze neerstorten op een nieuwe planeet, waar haar volk een nieuw leven op wilt bouwen en er vreemde dingen gebeuren sinds zij daar aankwamen, begint Peony steeds meer te twijfelen. Over het leven. En over zichzelf. Niet dat haar gevoelens er niet mogen zijn, maar wat als zij ook zou veranderen of geheel verdwijnen, juist vanwege die gevoelens? Het blijft aan haar knagen, en de enige persoon met wie ze dit het liefst zou willen delen, kan ze niet bereiken, juist omdat dat “het probleem” lijkt te zijn. Als ze het volk mag geloven. Maar zijn die gevoelens wel de reden voor de veranderingen? En hoe dicht kan ze bij zichzelf blijven, wanneer de problemen steeds groter lijken te worden en haar leven geheel op z’n kop proberen te zetten?
Flux is een zeer mooi weergegeven graphic novel, dat beeld voor beeld de reis van Odonata naar de nieuwe bestemming laat zien en haast tastbaar maakt. Wanneer ze stranden op Erebus, komen de onbekende organismen van daar lichtgevend tot leven en wordt het aftasten, tussen zowel hen als het nieuwe volk op hun grond. Het deed mij her en der wat denken aan de film Avatar, met de lichtgevende planten en bijzondere wezens die daar in de natuur leefden.
Tijdens haar ontdekkingstocht op Odonata, en op Erebus en het nieuwe leven daar, houdt Peony een dagboek bij. Hierin tekent en schrijft ze over wat ze meemaakt en wat haar bezighoudt. Het geeft net dat beetje extra om het verhaal haast echt te beleven en meer informatie te lezen over hoe alles lijkt te werken en reageert op hun komst. Hun oude leven zullen ze misschien nooit meer kunnen leven zoals ze altijd hebben gedaan, dus er is verandering nodig. Maar op welke manier? En wat zijn de consequenties?
Echt, laat je niet op het verkeerde been zetten door de dikte van Flux. Het lijkt misschien een dun boekje, maar het staat boordevol prachtige tekeningen, interessante weetjes en het laat je vooral nadenken. Wat bij mij is blijven hangen, is dat ik steeds meer begon na te denken over hoe de balans werkt tussen natuur en mens: hoe gaan we met elkaar om? En hoe kunnen we elkaar helpen in elkaars leven, zodat we beiden kunnen blijven voortbestaan in onze eigen vorm?
Ik heb enorm genoten van dit visuele plaatje, en hoop, zoals ik eerder al aangaf, toch stiekem wel op een vervolg. Want dit verhaal smaakt naar meer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten