Abby wil niets liever dan 'gewoon' gelukkig zijn. Met strenge ouders en een tweelingzus die haar droomman lijkt te hebben gevonden, wringt Abby zich in bochten om haar eigen relatie met Milan perfect te houden. Maar dat is lastig als je moet dealen met manipulatie, gaslighting en misbruik. Kan Abby op tijd ingrijpen of zal ze zichzelf helemaal verliezen?
Pfoe. Deze recensie heeft op zich laten wachten, want ik moest dit verhaal echt even laten bezinken. Na het lezen wist ik niet direct hoe ik mijn gevoel erover onder woorden kon brengen; wat een enorme rollercoaster van emoties en chaos was dit! Geen chaos zoals dat het een rommel was op papier, nee, juist niet: de chaos in het leven van de beide hoofdpersonages was zo rauw, zo voelbaar, dat het een chaos creëerde in mijn eigen hoofd net zoals in dat van hun. De verhalen van zowel Abby als Joan kropen onder mijn huid en lieten me zelfs na het omslaan van de laatste bladzijde niet direct los.
Abby wilt dolgraag dat ze gezien wordt, op de goede manier, maar wordt hierin geblokkeerd via meerdere mensen, zowel door haar familie als door haar vriend. Vooral door haar vriend gaat ze enorm twijfelen; is alles echt zo erg als dat het is, zoals zij denkt, of valt alles heus wel mee, zoals hij dat keer op keer herhaalt? Sowieso heeft hij algauw de neiging zijn zin door te drukken en zichzelf te profileren als ‘de leuke vriend’. De buitenwereld ziet de leuke kant, maar wie beter kijkt en luistert merkt hoe de werkelijkheid is. Abby ziet het wel, maar durft nog niet altijd haar gevoel te volgen. Tot hij, voor de zoveelste keer, over haar grenzen gaat. En deze keer grof ook. Is ze sterk genoeg om voor zichzelf te kiezen en zichzelf hierbij niet meer uit het oog te verliezen?
Joan probeert uit alle macht alle ballen in de lucht te houden wat haar thuis betreft. Ze gaat naar school, heeft daarbij meerdere bijbanen om het financieel te kunnen redden, zorgt voor haar moeder en ze zorgt daarnaast ook voor haar kleine broer wie alles voor haar is. Als door verloop van omstandigheden bepaalde situaties in het licht komen te staan in het gezin, en Joan zich meer en meer in het nauw gedrukt voelt worden, is het enige lichtpuntje dat ene leuke meisje. Bij haar kan ze eindelijk zichzelf zijn. Maar voor hoelang zal het goede blijven duren, voordat alles als bij donderslag omver geblazen wordt?
Beide meiden zijn in hun verhaal op zoek naar een luisterend oor, iemand die bepaalde gedachtegangen echt begrijpt en een omhelzing om in weg te kunnen duiken als het leven te zwaar voelt. De wereld is namelijk niet zo simpel als dat men graag wilt laten lijken. De donkere wolken in hun levens dreigen steeds meer hun leven te overheersen, tot er enkele lichtpuntjes aan de horizon verschijnen die hun levens toch wat kleurrijker weten te maken. Ik was zo trots op ze, toen ik las hoe ze hun levens weer probeerden op te pakken en hoe ze nog altijd openstonden voor het wonderlijke dat leven heet, en daarbij ook langzaamaan weer open durfden te staan voor anderen. Niet iedereen liegt, bedriegt en is daarmee dus “niet te vertrouwen”. Niet iedereen is slecht. Communicatie is echt heel belangrijk, zeker wanneer er mensen zijn geweest die daar niet goed mee om konden gaan en alles naar eigen hand hebben weten te zetten. Maar nogmaals: met de juiste mensen om je heen leer je dat het echt niet aan jou heeft gelegen en dat je onderbuikgevoel altijd gelijk heeft gehad.
Om de stap naar vertrouwen weer te kunnen en durven nemen, daar is een hoop moed voor nodig! En die stap zetten beide meiden hoe dan ook. Net als het terugvinden van zelfliefde. Want stukje bij beetje vinden ze dat ook weer bij zichzelf terug.
Man, wat een rit. Maar echt, dit boek is wel hard nodig, hoe rauw het ook is. Het is herkenbaar voor mensen in soortgelijke situaties. Het is geen “leuk” boek, maar wel heel belangrijk. Het kan net het zetje geven aan de mensen die dit nodig hebben, en de zekerheid laten zien en voelen van: ‘zie je, ik ben niet gek.’ En dat heeft auteur Monica Haak echt heel goed gedaan!








